η κυριακή

η κυριακή είναι η τελευταία ημέρα της εβδομάδας.και η πρώτη μέρα που σύσσωμη η υπεργαλαξιακή κοινότητα θα ψήφιζε να καταργηθεί πάραυτα.πολλές κυριακές του χρόνου πέρασαν σιωπηλά, άλλες με φασαρία και άλλες καταδικασμένες να καταχωνιαστούν στα ημερολόγια της λήθης.ενίοτε υπάρχουν χρήσιμες κυριακές, που διαβάζεις παλιά γράμματα, που βρίσκεις αρχαία αποκόμματα εισιτηρίων ή βλέπεις φωτογραφίες από την εποχή του Νώε και συνηδητοποιείς ότι πρέπει να συνεχίζεις να κινείσαι.αν θέλεις να συνεχίσεις να υπάρχεις πρέπει απλά να συνεχίσεις να κινείσαι.για να έχεις πάντα αποκόμματα από συναυλίες, εισιτήρια από θέατρα και σινεμά, αποδείξεις από διόδια και καφετέριες πλοίων και φωτογραφίες με πατούσες στην άμμο, χρειάζεται να συνεχίζεις να ονειρεύεσαι ακόμα και όταν είναι κυριακή.

Advertisements

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Μόνιμος σύνδεσμος

Ζέστηηηηηηηηηηηηηηηηη!!!!!!

κι έχω και δουλειά για το φεστιβάλ….Μπορεί κάποιος ν’ ανοίξει τον κλιματισμό (όχι του σπιτιού, του ουρανού) μπας και καταφέρω να κάνω τίποτα;;;;;;

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Μόνιμος σύνδεσμος

David Byrne revisited

σε συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησης να κι ενα δείγμα από τα εν Ελλάδι. Αγνοείστε τη ψύχωση του αναρτήσαντα για το γνωστό κομμάτι. Ο ίδιος ο Byrne το ξεκαθάρισε πως δεν υπήρχε περίπτωση να το παίξει.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Μόνιμος σύνδεσμος

‘Ο,τι και να πω……


Εδώ και χρόνια διαβάζω για συναυλίες που παρακολούθησαν κάποιοι στο εξωτερικό και ομολογώ πως πολύ τσατιζόμουνα μ’ αυτή την ιστορία, σε σημείο να φτάσω να ορκιστώ (σχεδόν) πως δεν επρόκειτο ποτέ να κάνω το ανάλογο. Ποτέ μη λες ποτέ όμως. Εξ’ άλλου ο λόγος αυτών των γραμμών δεν είναι να πουλήσω μούρη (πχ ‘προχθές ήμουνα Ζουαζιλάνδη κι έβλεπα Arcade Fire, χθες Ανατολικό Τιμόρ για την επανασύνδεση των Blur και αύριο θα είμαι Καζακστάν για Amy Winehouse’), αλλά για να σας πω πως πέρασα τις φετινές καλοκαιρινές διακοπές μου (οι οποίες ,όπως και των άλλων παιδιών του προγράμματος μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού, ένεκα Σεπτεμβρίου…). Αντί λοιπόν να πάρω το κουβαδάκι μου και να την αράξω σε μια παραλία κάνοντας τίποτα, αποφάσισα να πάρω τ’ αυτοκίνητο (καίει αμόλυβδη, αλλά αυτό είναι ό,τι πιό σύγχρονο θα βρείτε πάνω του) και να τραβήξω κατά Ρώμη μεριά με σκοπό να δω την πόλη και τη συναυλία του Bruce Springsteen. Όπως λέει και ο τίτλος ό,τι και να πω γι’ αυτό που έζησα το βράδυ της 19ης Ιουλίου στο Ολύμπικο της Ρώμης απλά δεν μπορεί να περιγραφεί. Για να μην τα πολυλογώ αν σας αρέσει αυτή η μουσική και έχετε τη δυνατότητα να ξοδέψετε ολάκερα τα λεφτά των διακοπών σας για να Τον δείτε απλά κάντε το, ειδικά αν δεν Τον έχετε δει ζωντανά. Έμαθα πως ο Γιάννης Πετρίδης που παρακολούθησε κι αυτός τη συναυλία είπε από την εκπομπή του πως ακόμα δεν έχει συνέλθει-το ίδιο κι εγώ. Τα κομμάτια που έπαιξε ακολουθούν-συνολική διάρκεια 3 ώρες-κοινό εκστασιασμένο (θα ταίριαζε καλύτερα μία ‘κακιά’ λέξη που αρχίζει από κ) και σαφώς εκδηλωτικότερο από οποιοδήποτε ελληνικό (είναι περίεργο πως δε μιλάνε ούτε λέξη αγγλικά και ξέρουν απ’ έξω όλους τους στίχους). Ας σταματήσω εδώ καλύτερα. Πάντως αν μπορείτε κάντε το-θα το θυμάστε σ’ όλη σας τη ζωή.

Badlands (κλάμα)
Out in the Street
Outlaw Pete
No Surrender (περισσότερο κλάμα)
She’s the One
Working on a Dream
Seeds
Johnny 99
Atlantic City
Raise Your Hand
Hungry Heart (λιγότερο κλάμα)
Pink Cadillac
I’m on Fire
Surprise Surprise
Prove It All Night (κλάμα)
Waitin’ on a Sunny Day
The Promised Land (γίνομαι βαρετός το ξέρω…κλάμα)
American Skin (41 Shots)
Lonesome Day
The Rising (κλάμα)
Born to Run (σπαραγμός)
* * *
My City of Ruins
Thunder Road (κλάμα, πρέπει πλέον να με έχουν πάρει χαμπάρι όλοι οι γύρω μου)
You Can’t Sit Down
American Land
Bobby Jean (κλάμα)
Dancing in the Dark (άστα να πάνε,γίναμε ελληνική ταινία…)
Twist and Shout (μαζί με ολίγο La Bamba)

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Μόνιμος σύνδεσμος

ίσως…

…και να ήταν μια από τις καλύτερες συναυλίες που έχουν γίνει στην όμορφη πόλη μας…

όχι μόνο γιατί είναι ένα πάρα πολύ σημαντικό γκρουπ – και το απόδειξαν στη σκηνή – αλλά επίσης γιατί είχε όλα τα στοιχεία και τις λεπτομέρειες ( ήχος, σκηνική παρουσία, playlist, ατμόσφαιρα..) , που κάνουν όλους τους θεατές στο τέλος να είναι ευτυχισμένοι που ήταν εκεί…

χωρίς να έχει σημασία αν ήσουν μπροστά και «τα εσπαγες» ή στην κερκίδα και απλά κοίταζες με σχεδόν ανοιχτό το στόμα, κουνώντας το κεφάλι στο ρυθμό, ίσως χωρίς καν να ξέρεις το κομμάτι που έπαιζε…..

μαζί σε όλα και ένα φοβερό support (Jane’s Addiction) που μπορεί να ήταν λίγοι αυτοί που είχαν έρθει να τους ακούσουν αλλά ήταν σίγουρα πολύ χαρούμενοι που μετά από τόσα χρόνια επιτέλους είδαν ένα από τα αγαπημένα τους συγκροτήματα….

με αυτό έκλεισε η συναυλία… δυστυχώς ακόμα δεν υπάρχει άλλο υλικό από χθες!

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Μόνιμος σύνδεσμος

Υπενθύμιση…


Σε συνέχεια του προηγουμένου post, ήθελα να κάνω μια μικρή υπενθύμιση για αυτούς που ίσως δεν το ξέρουν ή δεν το θυμούνται….

…Οι 12 πίθηκοι στην οποία αναφέρεται ο αγαπητός συνάδελφος, έχει εμπνευστεί και βασιστεί σε μια άλλη ταινία του 1962!!!

Είναι το La jetée του Chris Marker, μια μικρού μήκους ταινία φτιαγμένη μόνο από στατικές ασπρόμαυρες φωτογραφίες….

…μάλιστα σε μία από τις εκδόσεις του DVD, στα έξτρας μίλαει και ο ίδιος ο Terry Gilliam για την ταινία και τον ίδιο το σκηνοθέτη απ’ όπου πήρε την ιδέα!

…αν δεν το έχετε δει, να προσπαθήσετε απλά να το βρείτε!!!!!!!!!

ΥΓ: παρόλο που δεν νομίζω ότι κοιτάτε τα προφίλ των άλλων συχνά, για την ιστορία η φωτογραφία στο δικό μου είναι από αυτή την ταινία….

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Μόνιμος σύνδεσμος

Is This It?

Όλες αυτές οι συζητήσεις περί ιών και πανδημίας μας έχουν βάλει σε σκέψεις.

.

Τα κλασικά δευτεριάτικα….

Δηλαδή πως περάσαμε το σαββατοκύριακό μας ή η ανάρτηση που ενδιαφέρει ΜΟΝΟ τον άνθρωπο που γράφει την ανάρτηση. Ομολογώ πως είμαι βλαξ για να μη πω τίποτα χειρότερο. Τόσα χρόνια αποφεύγω όπως ο διάολος το λιβάνι την έξοδο από την πόλη τις ώρες που κάνουν το ίδιο και οι υπόλοιποι κάτοικοι της πρωτεύουσας, αλλά αυτή τη φορά την πάτησα μεγαλοπρεπώς και να’ μαι λοιπόν Παρασκευή απόγευμα μποτιλιαρισμένος στην εθνική Αθηνών-Κορίνθου-μιάμιση ώρα να φτάσουμε μέχρι τα διόδια, μετά άνοιξε ο δρόμος κι είπα θα το τρέξω το αμαξάκι στην Τριπόλεως και με το που μπαίνουμε Τριπόλεως νέο μποτιλιάρισμα γιατί για κάποια έργα που δεν είδαμε ποτέ ο δρόμος γινόταν μία λωρίδα. Εκεί με έπιασαν τα γέλια , δεν υπήρχε άλλος τρόπος να αντιδράσω στον σεβασμό που είχα λάβει από το κράτος ή κι εγώ δεν ξέρω ποιόν ευθυνόταν γι αυτή τη γελοία κατάσταση. Κάποια στιγμή έφτασα στον προορισμό μου, ένα ήρεμο χωριό κοντά στη Νεμέα κι από κει βουρ για το Χάνι του Ανέστη που έχει μόνο κρέατα (ο Morrissey δεν θα έτρωγε ποτέ εκεί, αλλά αυτός χάνει) και εξαιρετικές τιμές και μετά παρ’ όλη την κούραση από το ταξιδάκι βουρ για Ναύπλιο για ένα και μοναδικό λόγο-τα ιταλικά του παγωτά. Ό, τι και να σας πω για το όργιο γεύσεων είναι περιτό-πρέπει απλά να τα δοκιμάσετε. Μέσα σε λιγότερο από μία μέρα δοκίμασα ζούπα ινγκλέζε/σοκολάτα-τσίλι/φράουλα/ανανά και λεμόνι. Βγάλτε συμπέρασμα για την αφεντιά μου. Σάββατο μπανάκι στην Ασπροβάλτα, φαί στον Βασίλη , επιδόρπιο εκεί που φαντάζεστε, ξεκούραση και μετά Επίδαυρο για την ανάρτηση που έχει ήδη προηγηθεί. Η διαδρομή της επιστροφής ήταν μαγική με το φεγγάρι να λάμπει. Κυριακή νωρίς το μεσημέρι πίσω στην πόλη μπας και προλάβουμε το κυρίως κύμα της επιστροφής. Το προλάβαμε. Μπορεί να μη μίλησα και πάλι για ταινίες, αλλά είδα πολλές-αλήθεια σας λέω…..

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Μόνιμος σύνδεσμος

Thank You National Theatre Of Great Britain


Δε μπορείς να με πεις και μόνιμο θαμώνα του καλύτερου θεάτρου στον κόσμο, αλλά τα τελευταία 15-20 χρόνια κάποιες παραστάσεις έχω δει κι εγώ εκεί. Δεν ξέρω αν ήταν τυχαίο, αλλά είχα πρόσφατα μία κουβέντα, αναφορικά με το πόσος καιρός έχει περάσει από τότε που μία παράσταση με είχε πραγματικά απογειώσει και μετά ήρθε η παράσταση του Σαββάτου…Φυσικά και ο βασικότερος πόλος έλξης ήταν η βραβευμένη με Όσκαρ πρωταγωνίστριά της, αλλά όσο πέρναγε η ώρα γινόταν αντιληπτό πως οι εγγλέζοι ήρθαν στην Επίδαυρο για να παραδώσουν μαθήματα. Με ανέβασμα σύγχρονο μεν, αλλά μακριά από δήθεν εντυπωσιασμούς, σκηνικό λιτό αλλά λειτουργικό, και ηθοποιούς υπεράνω κριτικής (κάποιοι πριν τη παράσταση ήταν σίγουροι πως το θέατρο θα τους κατάπινε, αλλά έπεσαν έξω…)με έκαναν να αισθάνομαι τυχερός για το ταξίδι στην αργολική γή (εντάξει σ’ αυτό βοήθησαν και τα ιταλικά παγωτά στο Ναύπλιο). Για την Κυρία Mirren δεν υπάρχουν λόγια-απλά θα λέμε στα γεράματά μας πως ήμασταν εκεί. Επίσης όσοι περάσατε στο ντούκου τον Dominic Cooper λόγω Mama Mia μην κρίνετε ΠΟΤΕ έναν ηθοποιό αν δεν το δείτε στη σκηνή.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Μόνιμος σύνδεσμος

School’s Out

Χθες βράδυ συνάντησα μετά από πολύ καιρό μια παλιά φίλη, η οποία χρόνια τώρα ζει στο Σικάγο, όπου μάλιστα ολοκληρώνει το διδακτορικό της. Συζητώντας για τα παλιά και τα νέα μας, μου αποκάλυψε χαριτολογώντας, αλλά πιθανότατα όχι, ότι ένας βασικός λόγος που δεν γράφτηκε ποτέ στο φροντιστήριο το φθινόπωρο της τρίτης μας λυκείου ήταν ότι ήθελε όλο της το χρόνο διαθέσιμο για τις Νύχτες Πρεμιέρας. Έντεκα (πολλά δηλαδή) χρόνια πριν προτίμησε τις ταινίες από τις πανελλήνιες. Και να σκεφτεί κανείς ότι πέρυσι είχαμε αφιέρωμα στην εκπαίδευση..

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Μόνιμος σύνδεσμος

Οι νυχτες στο Twitter

  • 90 χρόνια Μίκυ Μάους! «Ελπίζω να μην παραβλέψει κανείς ποτέ το γεγονός ότι όλα ξεκίνησαν από ένα ποντίκι». Γουόλτ Ν… twitter.com/i/web/status/1… 3 hours ago
  • «Δεν ωφελεί να γνωρίσεις το κατάλληλο άτομο πολύ νωρίς ή πολύ αργά». «2046» (2004) του Wong Kar-Wai. #cinemagazine https://t.co/HaJee3LD3q 16 hours ago
  • Ένα πρόσωπο, εκατοντάδες ήρωες. Ο Σταν Λι ήταν η μεγάλη απώλεια της εβδομάδας που μας πέρασε:… twitter.com/i/web/status/1… 22 hours ago
  • Κάθε τέλος είναι και μια καινούργια αρχή! Η Pixar κυκλοφορεί το πρώτο teaser του «Toy Story 4»:… twitter.com/i/web/status/1… 1 day ago
  • Χρόνια πολλά Μάρτιν! Το κατα Σκορσέζε ευαγγέλιο. Επιχειρούμε έναν ελάχιστο φόρο τιμής σε μια από τις πιο συναρπαστι… twitter.com/i/web/status/1… 1 day ago

Νυχτες Πρεμιερας τελεια τζι αρ

Ημερολογιο

Ιουλίου 2009
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιον.   Αυγ. »
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031