Οι Εραστές δε μιλάνε Ιταλικά! Ακούς Σινε Στέλλα?

Λοιπόν, από την ημέρα που έμαθα ότι το Σινε Στέλλα θα έφερνε τους Εραστές του Μαλ για δύο προβολές υπήρχε μια ευχάριστη προσδοκία στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Ξέρεις, αυτή η αίσθηση του είμαι-χαρούμενος-λες-και-περιμένω-τις-διακοπές. Από την Παρασκευή λοιπόν σκεφτόμουνα πόσο τέλειο θα είναι το βράδυ της Κυριακής μου: εγώ, η Ζαν, ο χάρτης της Χώρας της Τρυφερότητας, μια μπύρα και πολλά τσιγάρα σε ένα σινεμά δίπλα στο σπίτι μου. Ξέρω, it doesn’t sound like a party, αλλά αυτό περίμενα βρε αδερφέ!

Όταν είδα τους τίτλους αρχής να πέφτουν στα Ιταλικά δεν την ψυλιάστηκα. Εντάξει, είπα, απλά είναι ιταλική η κόπια. Όταν άκουσα τη Ζαν Μορώ να μιλάει με φωνή άλλη από τη δική της, σε γλώσσα άλλη από τα γαλλικά, ήθελα απλά να βάλω τα κλάματα. Το δε ιταλικό voice over είχε αναλάβει μια κυρία που θύμιζε εκφωνήτρια δελτίου ειδήσεων, στην καλύτερη, παρουσιάστρια ιστορικού ντοκιμαντέρ. Προφανώς σηκώθηκα κι έφυγα.

Κι αναρωτιέμαι γιατί δεν αναφέρθηκε ποτέ, πουθενά, ότι η προβολή θα γινόταν σε non original version. Όχι τίποτ’άλλο, να γλύτωνα και την απογοήτευση:-)

Advertisements

Ένα ακόμα άχρηστο επεισόδιο…

με τίτλο ‘πως πέρασα το σαββατοκύριακό μου’.
Λοιπόν που λέτε, άμα είσαι κάποιας ηλικίας σ’ αρέσει να περνάς βραδιές σαν αυτή της περασμένης Παρασκευής που διοργανώθηκε από ένα άλλο μέλος της ομάδας. Χαλαροί ρυθμοί, χαλαρός κόσμος, όμορφες διαθέσεις. Ιδιαίτερη μνεία χρειάζονται : τα εξαιρετικά αλλαντικά και τυριά, η κάτι σαν τούρτα σοκολάτα (επρόκειτο περί έπους-κάτι σαν το Μπεν Χουρ του είδους), οι πάμπολλες μάρκες τζιν που εμφανίστηκαν και η ντροπαλή Ίρμα που είναι κούκλα. Μετά από τέτοιες όμορφες βραδιές απλά δεν θες να ξυπνήσεις νωρίς το Σάββατο, αλλά έλα που έπρεπε να το κάνω για λογους που δε σας αφορούν, κι έτσι εκεί κατα το μεσημεράκι νιώθεις πως θες να κοιμηθείς για ώρες. Η τρελλή νεροποντή ήταν μία καλοδεχούμενη έκπληξη για όσους βρίσκονταν σε κλειστούς χώρους και μία καλή αφορμή για να κοιμηθώ ως ελέφας (για να κάνουμε και σύνδεση με την προηγούμενη πρόταση να έχουμε και coherence που μας έλεγαν και στο γιουνιβέρσιτυ).
Τη Κυριακή πήγα σε κάτι βαφτίσια όπου ο παπάς το έπαιζε αυστηρός χριστιανός και άλλα τέτοια γραφικά, προκαλώντας τη θυμηδία (για να το πω ευγενικά…) του παρευρισκομένου ακροατηρίου και οδηγώντας αρκετούς άπιστους σαν τη πάρτη μου εκτός ναού μετά από τέτοια απαράδεκτη συμπεριφορά. Μάλλον δεν είχε κοιμηθεί καλά το περασμένο βράδυ…Μετά τις γραφικότητες της εκκλησίας μαζευτήκαμε, κάπου στα σύνορα Χαλανδρίου-Αγίας Παρασκευής όπου με χαρά είδα φίλους και φίλες που είχα καιρό να δω και φάγαμε τον σκασμό γιατί ομολογώ πως τα εδέσματα ήταν υπεράνω του μέσου όρου για τέτοιου είδους συναθροίσεις. Δεν ξέρω αν το προσέξατε αλλά δε χρησιμοποίησα καθόλου τη λέξη ‘ταινία’ σε όλο το κείμενο…

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Μόνιμος σύνδεσμος

Οι νυχτες στο Twitter

Σφάλμα: Το Twitter δεν απάντησε. Προσπαθήστε ξανά.

Νυχτες Πρεμιερας τελεια τζι αρ

Ημερολογιο

Ιουλίου 2009
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιον.   Αυγ. »
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031