περί κυνόδοντα

Σήμερα ξεκινά να προβάλλεται στις αίθουσες το «Κάστρο της Αγνότητας» («El Castillo de la Pureza»), του Αρτούρο Ριπστάιν, που χρονολογείται στα 1973. Αν αναρωτιέστε με ποια αφορμή η ταινία αυτή κυκλοφορεί τώρα στις αίθουσες, η απάντηση κρύβεται σε μια άλλη ταινία που μονοπώλησε τελευταία την επικαιρότητα, και μάλιστα ελληνική: τον «Κυνόδοντα». Πιθανόν κάποιοι να θυμούνται πως λίγο μετά την βράβευση της ταινίας του Γιώργου Λάνθιμου στις Κάννες, άρχισε να κάνει την εμφάνισή του στα ηλεκτρονικά ταχυδρομεία μας ένα μέηλ αγνώστου προελεύσεως, το οποίο υπαινισσόταν πως η ελληνική ταινία αντιγράφει σε πολλά σημεία το έργο του Ριπστάιν.


Το «Κάστρο της Αγνότητας» περιγράφει και αυτό της ιστορία μιας πενταμελούς οικογένειας, η οποία βρίσκεται έγκλειστη σε ένα σπίτι και ο πατέρας είναι το μόνο μέλος που έχει επαφή με τον έξω κόσμο. Τα παιδιά υφίστανται μια συνεχή πλύση εγκεφάλου και φυσικά τα σχόλια που γίνονται πάνω στην εξουσία έχουν παρόμοιο ηχόχρωμα και στις δύο ταινίες. Η συζήτηση που έχει ξεκινήσει λοιπόν στα διάφορα μέσα θέτει το ερώτημα εάν και κάτα πόσο ο Λάνθιμος επηρεάστηκε από το φιλμ του Ριπστάιν. Το είχε δει; Και αν ναι, σε ποιο βαθμό επηρεάστηκε; Αυτό δεν θα το μάθουμε ποτέ – εκτός κι αν ο ο υποψήφιος για Όσκαρ σκηνοθέτης απαντήσει σχετικά επ’αυτού, σενάριο που φαντάζει μάλλον sci-fi. Το πραγματικό ερώτημα που θα έπρεπε να τίθεται είναι άλλο: μας νοιάζει; Τι πειράζει κι αν ο Λάνθιμος εμπνεύστηκε από εκεί την ιστορία του, είδε όλη την ταινία, την μισή ή καθόλου, την κατάκλεψε ή του ήταν αδιάφορη; Σε τι αλλάζει αυτό τον «Κυνόδοντα» και όσα έχει πετύχει μέχρι τώρα;
Είναι γνωστό ότι στην τέχνη -και δη την κινηματογραφική- δεν υπάρχει παρθενογένεση. Κάποιοι εμπνέονται από βιβλία, άλλοι από τον δρόμο και άλλοι από ταινίες που έχουν ήδη γυριστεί. Γιατί θα πρέπει η πηγή έμπνευσης να λογοκρίνεται και -τελικά- γιατί αφορά αυτό τον θεατή; Το τελικό έργο τέχνης φτάνει στα μάτια του ατόφιο, όπως επέλεξε ο δημιουργός του, και ο/η ίδιος/α μπορεί να επιχειρήσει την δική του ανάγνωση. Εξάλλου, αυτό που δίνει την πνοή ζωής στο καλλιτέχνημα είναι κάτι τόσο απροσδιόριστο, που σίγουρα δεν μπορεί να εντοπιστεί σε ένα σενάριο ή δύο-τρεις καλές ιδέες. Θυμάστε αλήθεια το «Ψυχώ» του Γκας Βαν Σαντ; Ήταν μια πιστή (καρέ-καρέ συγκεκριμένα) αντιγραφή του χιτσκοκικού αριστουργήματος, με νέο καστ και σε έγχρωμο φιλμ. Ήταν επίσης και μια από τις πιο βαρετές ταινίες στην ιστορία του σύγχρονου κινηματογράφου. Παρόλη την πιστότητα, το αρχικό σασπένς, η συγκίνηση και τα νοήματα της πρώτης ταινίας δεν ζωντάνεψαν ποτέ όπως στις σκηνές ανάμεσα στην Τζάνετ Λι και τον Άντονι Πέρκινς.
Δεν υπάρχει τίποτα πιο ευτυχές από δύο έργα τέχνης που διαλέγονται και η ανάγνωση του ενός προσφέρει στο άλλο. Το δυστύχημα είναι όταν στην καλλιτεχνική πρόθεση μπαίνει ηθικό πρόσημο και καταλήγουμε να κοιτάζουμε το δέντρο χάνοντας το δάσος.

 

Advertisements

About Press Office

Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας Conn-x

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Μόνιμος σύνδεσμος

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Οι νυχτες στο Twitter

  • Οι Νύχτες Πρεμιέρας έρχονται και σας θέλουμε μαζί μας! #aiff #aiff23 fb.me/8anrTInWL 19 minutes ago
  • Έσβησε μία Ζωή σταρ. Η Ζωή Λάσκαρη (1944-2017) μία από τις πιο λαμπερές ηθοποιούς του ελληνικού κινηματογράφου... fb.me/2wsQWhqg7 1 hour ago
  • Angry birds! Το BBC ανακοίνωσε πως ετοιμάζει τηλεοπτικό ριμέικ του αριστουργήματος του Άλφρεντ Χίτσκοκ... fb.me/8I9oOjp3a 2 hours ago
  • Όχι, δεν είναι επίσημο τουριστικό πρόμο για την Ελλάδα. Είναι το τρέιλερ για την κυκλοφορία της συναυλίας των Foo... fb.me/BTRxZ3kU 3 hours ago
  • «Δεν μετανιώνω για τίποτα, γιατί έχω κάνει το καλύτερο δυνατό σύμφωνα με τις δυνατότητές μου». Σήμερα ο σπουδαίος... fb.me/1ybMNebuw 4 hours ago

Νυχτες Πρεμιερας τελεια τζι αρ

Ημερολογιο

Μαρτίου 2011
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Φεβ.   Απρ. »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  
Αρέσει σε %d bloggers: