only one is a wanderer, two together are always going somewhere


Κι αν είναι μια απ’αυτές τις μέρες που όλα μοιάζουν να πηγαίνουν στραβά, μπορείς πάντα να κάνεις στον εαυτό σου τη χάρη να (ξανα-)δεις μια από τις καλύτερες ταινίες που γυρίστηκαν ποτέ. Και σαν τον James Stewart, όπως είσαι αμφίβολος μέσα σε αβέβαια σκοτάδια, μπορεί να ανοίξει μπροστά σου η πόρτα του αναπάντεχου.

Μόνο μην πας στο Κολωνάκι γιατί έχει πολλή φασαρία, χαμηλά τον ήχο και ακριβά τις μπύρες. Στο Θησείο υποψιάζομαι πως θα’ναι πιο καλά 🙂

Αναρτήθηκε στις vertigo

Μόνιμος σύνδεσμος

Οι νυχτες στο Twitter

  • «Ο χρόνος γιατρεύει τα πάντα... Αν όμως ο χρόνος είναι η αρρώστια;» Αποχαιρετούμε τον μεγάλο Μπρούνο Γκαντς (1941-… twitter.com/i/web/status/1… 1 day ago
  • Ας γνωριστούμε καλύτερα. «Ο Άγνωστος του Εξπρές» (Strangers on a Train, 1951) του Άλφρεντ Χίτσκοκ #cinemagazine https://t.co/tcNyLypKox 2 days ago
  • Βίντεο: Μια ωραία τρίλεπτη ανάλυση του μυθικού «Invasion of the Body Snatchers» του Ντον Σίγκελ από τον πρώτο κριτι… twitter.com/i/web/status/1… 2 days ago
  • Πέντε σημάδια που δείχνουν στην Κλόε Γκρέις Μόρετζ πως κάτι δεν πάει καλά με τη νέα της φίλη. Δείτε μια τρομακτική… twitter.com/i/web/status/1… 2 days ago
  • Η «Φθινοπωρινή Σονάτα» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν είναι το essential cinema της εβδομάδας μας: bit.ly/2STVKFI https://t.co/YD8tiGKU83 2 days ago

Νυχτες Πρεμιερας τελεια τζι αρ

Ημερολογιο

Φεβρουαρίου 2019
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιαν.    
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728